"چون نود آيد صد هم پيش ماست" را چند وقت پيش در مجله راه خواندم در حاشيه اين خواندن فكرم به سمت بحث راديو و تلويزيون خصوصي رفت دست به قلم شدم و مطلب زير را در حد وقتي كه داشتم نوشتم .....شايد خيلي خوب نشده باشد اما گذاري است بر يك ايده

1. وقتي انقلاب رخ داد گروهي بر اين عقيده بودند كه اقتصاد خصوصي منافي منافع عمومي است و سرمايه داران همان خوانين و خائنين دوران پهلوي اند كه مسلما به ضرر نظم عمل خواهند كرد اما پس از بيست و هفت ، هشت سال كش و قوس حالتي پيش آمد كه سياستهاي كلان اصل 44 قانون اساسي تصويب شد.
چندين علت باعث شد كه اين سياستها ابلاغ شود اما سه دليل مورد توجه من است اول : بزرگ شدن دولت و اقتصاد دولتي دوم: هجمه هاي اقتصادي خارجي و بسته شدن هرچه بيشتر دست دولت در پس تحريمها و سوم : تربيت شدن مديراني در درون دولت كه ديگر آنان شاخصه هاي خوانين و خائنين سابق را ندارندو به فكر ارتقاء اقتصادي نظام هستند
2. عرصه فرهنگ در كشور ما عموما خصوصي است، سينما، كتاب، مطبوعات و رسانه هاي جديد اينها همه توسط بخش خصوصي اداره مي شوند اما بسياري معتقدند مهمترين رسانه هاي دنيا كه از همه رساناتر هستند رسانه هاي صمعي بصري و بخصوص راديو تلويزيون است
3. اگر سه عاملي كه باعث شد نظام با اطمينان به سوي خصوصي سازي اقتصاد در اكثر زمينه ها پيش برود را برعرصه راديو تلويزيون باز كنيم چه تطبيق مي كند و چه تطبيق نمي كند؟
عامل اول‌ نيز امروز در صدا و سيما موجود است وجود 8 شبكه ملي تلويزيوني و 12 شبكه ملي راديويي، نزديك به 30 شبكه استاني راديو و تلويزيوني و 7 شبكه ماهواره اي تلويزيوني  20شبكه راديوي فرامرزي غولي از صدا و سيما ساخته است اين مساله را اگر با هزينه هاي حرفه اي گري كه خواست بيننده است و هزينه هاي بسيار صدا و سيما بيافزاييم اين غول را بزرگتر مي بينيم كه همين الان هم بعضا از كمبود اعتبار مي نالند مانند قضيه اخير در مساله حق پخش تلويزيوني بازيهاي فوتبال داخلي.

                                      
عامل دوم نيز در طول 30 سال گذشته رشد كرده است از راديو بي بي سي گرفته تا تلويزيون فارسي بي بي سي؛ از راديو منافقين و راديوي بختيار تا راديو فردا كه مي توان گفت مخاطبان بسياري پيدا كرده است و همچنين تلاش شبكه هايي چون دويچه وله، ام بي سي، يورونيوز و ... براي ايجاد شبكه هاي فارسي زبان تلويزيوني كه نشان از گذار از شبكه هاي لس آنجلسي غير حرفه اي به شبكه هاي حرفه اي است همه و همه از برآيند هدفدار هجمه فرهنگي در حوزه راديو تلويزيون خبر مي دهد
4. عامل سوم مورد بحث از اساسي ترين امور است آيا كساني كه امروز مدعي اند كه صدا و سيما ضعيف عمل مي كند – كه حتما ضعيف عمل مي كند- آيا در مصاف با صدا و سيما چون افرادي نيستند كه خارج از گود نشسته اند و هي مي گويند چپش كن
البته صدا و سيما هم بارها به كساني كه خواسته اند به درون گود بيايند با قوانين دست و پاگيرش نه گفته است
ضعف پس در عامل سوم است اين ضعف هم دو طرفه است يعني هم صدا و سيما به افرادي كه براي فرهنگ كشور دل مي سوزانند راه نمي دهد كه وارد اين بحث شوند( كه البته بعضا در صورت نياز هم بايد به دنبال آنان برود) و هم كساني كه خارج از صدا و سيما هستند دوست دارند يكباره بيايند درون و بهترين چيز را بدون تجربه قبلي ارائه دهند و موفق شوند بدون آنكه به عواملي از قبيل مخاطب و ... نگاه داشته باشند
نتيجه: اينكه ما به راديو و تلويزيون خصوصي در كشور نياز داريم به نظر من حتمي است اما در اينكه زمينه هاي آن حداقل در سه عرصه اي كه گفتم و به خصوص عرصه سوم آماده نيست نيز شكي نيست و اين هم برصدا و سيما است كه درها را باز كند و هم بر دلسوزان است كه با توقع كمتر وارد عرصه شوند تا فرآيند مدير سازي در كشور در آينده حتمي شود و راه براي ايجاد راديو و تلويزيون خصوصي مطمئن باز شود